Projekty charytatywne

Kiwanis Doll

Powszechna inicjatywa Kiwnais International, która realizowana jest na obszarze całego świata. Jej pomysł narodził się w Południowej Australii[1] w 1993 r. skąd potem rozpowszechnił się na całym świecie.

Kiwanis Doll to szmaciana laleczka wykonana z miękkiej bawełny w kolorze białym lub beżowym, wypełniona miękkim nadzieniem. Każda lalka ma około 15 cm wysokości, okrągłą głowę, dwie nogi i dwie ręce, ale bez zaznaczenia szczegółów.

Zabawka ta, to raczej fantom niż bajkowa maskotka z jakimi spotykamy się w sklepach. Ale też i jej funkcja jest zupełnie inna. Laleczkę bowiem otrzymuje każde dziecko zaraz po przyjściu do szpitala. Z jednej strony może ona pełnić tradycyjną rolę przytulanki (dziecko ma nowego przyjaciela w obcej przestrzeni szpitalnej), z drugiej jest typowym narzędziem terapeutycznym. Przy pomocy tego „instrumentu" pomaga się małymu pacjentowi przygotować do pobytu w szpitalu i oswaja się go z procedurami leczenia.

Lekarz lub pielęgniarka pokazują na lalce jak będzie przebiegało leczenie, pokazują miejsca chore, wykonują markowane zabiegi np. boleśnie przez dzieci odbierane zastrzyki czy zakładanie maski tlenowej są najpierw symulowane na Kiwanis Doll. Dzięki temu mali pacjenci zdecydowanie spokojniej przechodzą trudne zabiegi. Często dzieci używając kredek, kolorowych flamastrów odreagowują swoje bolesne doznania rysując je na lalce. Każda zabawka to osobna historia bólu i zmagania się z nim. Po zakończeniu pobytu w szpitalu dziecko może zabrać lakę ze sobą. Terapeutyczna funkcja Kiwanis Doll została opisana m. in. przez lekarzy japońskich: dra Ninomiya z Universytetu Tokushima oraz dr Kojima z Uniwersytetu Kitazo (Japonia)[2]. Na oddziale dzieci chorych na raka przeprowadzono badania nad oddziaływaniem tej zabawki na dzieci. Przytoczone zostały opinie rodziców, opiekunów dzieci lekarzy o bardzo pozytywnym oddziaływaniu tej zabawki.

 

Większość klubów prowadzi akcję Kiwanis Doll. Jest to przedsięwzięcie skuteczne i tanie. Nawet kluby nie dysponujące wysokimi funduszami są w stanie realizować to zadanie. Zdarza się, że lalki wykonywane są przez społeczności osób niepełnosprawnych, uczniów czy ośrodki terapii zajęciowej (w nomenklaturze polskiej) gdyż ich realizacja nie wymaga specjalnych umiejętności krawieckich. Bardzo często też klubowicze sami wykonują laleczki. Sprzyja to integracji nowych członków, umacnia poczucie przynależności do grupy i utwierdza celowość poczynań o profilu charytatywnym.

O tym gdzie zostaną przekazane laleczki decydują członkowie klubu. To oni wybierają szpital i ustalają z personelem częstotliwość dostaw. Ważne jest by nie było przerw w ich dostarczaniu do lecznic, by nie zdarzyły się takie sytuacje, że jedne dzieci

 

 

[1] Magazine Kiwanis International Volume 1, No. 6 DECEMBER 2008, page 1

 

[2] http://www.kiwanis-plauen.de/doll.htm z dnia 27.II.2009r.

 

KIWANIS POLSKA
xx

Kiwanis Magazine

Kiwanis International Kiwanis Europe

Kiwanis Flash